Pages

Tuesday, November 2

Good, Good night.

          Sabay nyang pinapatawa at pinapaluha ang aking puso. Siya ang nagpapangiti sa akin habang ako ay naliligo. Siya ang nagpapaalala sa akin na masaya ang buhay, kahit minsan ay unfair. Ang puso ko ay lihim na nagdiriwang ng dahil sa kanya. Hindi siya perpekto, hindi rin siya mabait na tao, pero mabuti siyang kaibigan. Siya ang nagpapaligaya ng buhay ko!


          Ilang oras na lang ay sasapit na ang undas. Pinaghahandaan, pinananabikan. Meron kaming usapan ng aking mga 'daBarkadas' sa panibagong session. Excited na ako. Malamang matindi to. Bagama't muntik muntikan nang hindi na matuloy ang aming lakad, e sa awa ng Diyos, nairaos pa rin namin. Doon sa payak na kubo nila Mutya kami sumilong. Ganun pa din tulad ng dati ang aming pinaguusapan, minan debate, minsan informative, minsan kalokohan(^^), minsan panlalait. Pero may bago kaming pinagusapan kagabi. Yun yung pagkakamiss namin sa bahay ni Grace. Shocks! Iba talaga 'pag andyan siya, may direksyon ang bawat buhay namin. Madaling araw na naman ako nauwi, Hai! anu na naman kaya ang sasabihin kong dahilan ke mama? Mabuti nang 'wag na lang magsalita.

         Eto na nga. Matindi ang gising ko. Alas onse ng umaga. Ang dami kong na-miss na pangyayari. Totoo ngang 'pag late na ang gising mo e, wala ka ng grasyang matatamo. Ayun! hindi ako kasama sa mga pictures, ang tamad-tamad ng image ko, eksena ako! Hay! Pero bumawi naman ako, Kinilasan ko ang aking kilos. Naligo, kumain, at go! na. Hindi ko na sila hinintay para sigawan pa ako.

Sige move on na ako! ikain ko na lang to. 
....wala na! Patay na naman ang sikmura ko.

"I gotta a feeling, that tonight's gonna be a good night, that's tonight gotta be a good good night!'

        Sa dinami ng kinain ko, hindi ko na nagawang maghapunan. At tumuloy na lang sa susunod kong lakad. Ang Battle of the band.  Pumwesto kami sa ibabaw ng bahay ng mga nitso. Di naman namin akalain na pwede pala kaming madiscover sa lugar na iyon! Ayos ang spotlight. Muntik ng maging amin ang lahat. Nag-inom kami, at sumakit ang ulo ko. Hindi dahil sa pagkalasing, kundi sa bitin na buhat nito. Anu ba naman kasi ang dalawang lagok na redhorse?

         Ok! ganto na naman ang aming buhay. Wala na namang direksyon. (Grace bumalik ka na!) Ala-una na hindi pa namin alam kung saan kami pupunta. Nagpunta na kami sa Pag-asa, nagsiuwi din sila. Badterp ba! Limang natitirang matitibay! Nagpunta kala Don! Namiss ko sila infairness. Ganun pa din sila, maasikaso, mabait, makukulit, at mga adik. :D Umuwi din kami, pero bago yun, maalala ko, nakita ko pa pala si Papa ko sa may Plaza. Naghihintay ng biyahe, ewan ko kung nakita nya ako na naka-angkas ke R.a., na-disappoint ako sa sarili ko. Sana kasi hindi ko na siya nakita. Hindi sana ako naiinis ng ganto sa sarii ko. 


          Anyway, sa maikling gabing ito sa aking buhay, nag-iwan ito ng ngiti, at tuwa sa aking puso. Tamang pahalagahan ang mga bagong kaibigan, pero 'wag kakalimutan ang mga lumang kaibigan na isa sa mga dahilan kung anu ka ngayun. Mahalin ang mga bago, pero mas mahalin natin ang mga luma. Hindi mapapantayan ang tinatawag nilang 'sentimental values'.


"Ang hindi Lumingon sa pinang-galingan ay hindi makakarating sa paroroonan!"